dusius
dusius, iī, m. (gall. W.), der Alp, Isid. 8, 11, 103.
maxime quando vel viris in specie feminea vel in virili habitu feminis apparentes, quos daemones Galli ~ios [v. l. diosios ] vocant, infando miraculo spiritus incorporei corporis humani concubitum petere se ac patrare confingunt
a ‘duco’ hic ~ius, ~sii, i. demon qui homines educit a sensu
Sylvanos et Panes, quos incubos nominant, Galli vero ~ios [v. l. †diusios ] dicunt
bugge or boglarde , †mavirus, †bucius ‥,thyrce, wykkyd spyryt , ducius
a devylle ‥, demon, diabolus, ducius ‥
dusĭus, ĭī, m. [mot gaulois], lutin, mauvais génie : Isid. Orig. 18, 11, 103.