duumviralicius

dŭumvĭrālicius, ii, m. [duumviralis],

• one who has been a duumvir, Inscr. Orell. 3721 (Momms. 635; 189).

duumvirālicius, a, um (duumviralis), zu den Duumvirn gehörig, der Duumvirn, ornamenta, Corp. inscr. Lat. 3, 650. – subst., ein gewesener Duumvir, Corp. inscr. Lat. 6, 1509. Augustin. de cur. pro mort. ger. 12.