dyscrasia

dyscrasia (dis-) [LL < δυσκρασία] , (med.) ‘dyscrasy’, distemper; b (fig.). si aliquid horum [elementorum] fuerit in causa ~ie, recurrendum est ad consimile Adel. Alch. 17n; multe particule frigide ‥ cum cerebri cellulam petant ipsius reprimunt ~iam Quaest. Salern. B 51; Gir. GE I 5 (v. distemperantia b); s1238 ingruente ~ia, non se meminit aliquis tot vidisse in uno anno quartenarios M. Par. Maj. III 522; ~ia purgetur cum theodoricon euper[iston] vel anacardino Gilb. I 52v. 2; animarum mediatrix, / delet vite renodatrix / febriles discrasias Garl. SM 117; signa ~ie future in vulnere sunt ‥ dolor, rubor, et tumor Gad. 124. 1; 1423 ne nimie evagacionis egressibus ullas paciamini aut cordis aut corporis ~ias (Lit. Abb.) Amund. I app. 413.  b necesse est ut, corde appropinquante morti politice, ‥ ~ia suboriatur in toto corpore policie Wycl. Blasph. 64; omnes contenciones ‥ ecclesie, omnes †distrasie ab observancia legis ewangelice ‥, a cupiditate temporalium ‥ sumpserant originem Id. Civ. Dom. I 160; nec debet ‥ credi appetitui infirmorum, qui propter †distrasiam amplexati sunt stercora sensus scripture Id. Sim. 38.