effutuo
effutuo, to exhaust by indulgence
ef-fŭtŭo (ec-f-), ŭi, 3, v. a.,
- to waste in debauchery: ecfututa latera, Cat. 6, 13: aurum, Poëta ap. Suet. Caes. 51 fin.
ef-futuo (ecfutuo = ex-futuo), futuī, futūtus, ere, verhuren = a) durch Unzucht erschöpfen, ecfututa latera, Catull. 6, 13: effututus ut sim, Priap. 26, 7. – b) durch Unzucht durchbringen, aurum in Gallia effutuisti, Poëta b. Suet. Caes. 51.
effŭtŭō (15) (ecf-), ŭī, fŭtūtum, ĕre (ex, futuo), tr., ¶ 1 épuiser par la débauche : Catul. 6, 13 ¶ 2 dissiper [son argent, sa fortune] dans la débauche : Poet. d. Suet. Cæs. 51.
effutuō (ecf-) —, ūtus, ere
- ex + futuo, to exhaust by indulgence: ecfututa latera, Ct.