eiulatus
eiulatus, a wailing, loud lamentation
ējŭlātus, ūs, m. [eiulo],
- a wailing, lamenting, Cic. Tusc. 2, 23, 55; Auct. Or. de Har. Resp. 18, 39; Gell. 1, 26, 7; Vulg. Gen. 27, 38.
ēiulātus, ūs, m. (eiulo), das laute Geheul, laute Wehklagen, eiulatu, questu, gemitu, Acc. fr.: senis unius eculeo impositi non supplex vox nec miserabilis eiulatus (Winseln), Val. Max.: eiulatus ne mulieri quidem concessus est, Cic.: Plur., illi eiulatus et gemitus Philoctetae, Cic. de har. resp. 39: gemitus eiulatusque facere, Gell. 1, 26, 7.
ejulatus, us. m. et, v. eiulo
See an image
See an image
ēiulātus plurnom., ūs, m
- eiulo, a wailing, loud lamentation: Philoctetae.