eiuncidus
ē-juncĭdus, a, um, adj. [juncus],
- grown or shot up like a rush, lean, meagre, slender: ejuncidum ἐκλεπτωθέν, Gloss. Philox.: sarmentum, Varr. R. R. 1, 31, 3: mulieres, id. ib. 2, 10, 8: vitis, Plin. 17, 22, 35, § 173.
ēiuncidus, a, um (e u. iuncus), binsenartig aufgeschossen, sarmentum, Varro r. r. 1, 31, 3: gracilis atque eiuncida vitis, Plin. 17, 173. Vgl. Gloss. II, 59, 1 ›eiuncidum, ἐκλεπτωθέν‹.