elegiacus
ĕlĕgī̆ăcus, a, um, adj., = ἐλεγιακός,
- elegiac: carmen, Diom. p. 507 P.; Serv. p. 1824 ib.; Mart. Cap. 5, 168.
elegiacus, a, um (ἐλεγιακός), elegisch, pentameter, Diom. 507, 1: elegiacum (metrum), Serv. 465, 19. Mart. Cap. 5. § 517.
~o versu subjunxit
librum epigrammatum heroico metro sive ~o
secundo adjeci sermoni hele[g ]iacum carmen
planctus ~us de eo quod propria bona paucis sufficiunt et ideo vindicant aliena
ĕlĕgĭăcus, a, um, élégiaque [pentamètre]: Diom. 507, 1.