elegeus
elegēus u. elegīus, a, um (ἐλεγεῖος), zur Elegie gehörig, elegisch, metrum elegium, Diom. 502, 30: scazon, Mar. Victorin. 3, 5, 6. p. 111, 21 K. – subst., elegēum, ēī, n., die Elegie, pentametrum elegeum, Diom. 503, 9: Plur., Auson. parent. (XV) 31, 2. p. 54 Schenkl.
ĕlĕgēus (-gīus), a, um (ἐλεγεῖος), dʼélégie, élégiaque : Diom. 502, 30 || subst. n. pl. : distiques élégiaques, élégie : Aus. Parent. 29, 2.