elegans
elegans, accustomed to select, fastidious, nice, delicate
- In the ante-class. period in a bad sense, luxurious, effeminate, fastidious, nice: elegans homo non dicebatur cum laude; sed id fere verbum ad aetatem M. Catonis vitii, non laudis fuit ... ex quibus verbis (Catonis) apparet, elegantem dictum antiquitus non ab ingenii elegantia, sed qui nimis lecto amoenoque cultu victuque esset, etc., Gell. 11, 2, 1; cf. Non. 465, 11 sq.: heia, ut elegans est! how choice! how nice! Ter. Heaut. 1063 Ruhnk.; cf. id. Eun. 408; 566 (but not in Plaut. Trin. 2, 1, 14 (236), v. Ritschl ad h. l.).—
- II Class. in a good sense, choice, nice, fine, neat, tasteful, elegant.
- A Of persons: tu festivus, tu elegans, tu solus urbanus, quem decet muliebris ornatus, etc., Cic. Clod. et Cur. 5, p. 105, ed. Beier; cf. (with mundus) id. Fin. 2, 8, 23; (with splendidus) Nep. Att. 13, 5; and opp. parcus, Cic. Brut. 40, 148; id. Or. 25, 83: auctor, Vell. 1, 13: mulier (Phryne—with formosa), Val. Max. 4, 3, 3 ext.: intelligo te hominem in omni judicio elegantissimum, Cic. Fam. 7, 23 et saep.: scriptor, id. Brut. 9; 16, 63; 68, 239; Quint. 10, 1, 78 al.; cf. in the comp.: quis verbis aut ornatior aut elegantior (sc. Caesare)? Cic. ap. Suet. Caes. 55; in the sup.: poëta, Nep. Att. 12, 4: elegans et concinnus (pictor), Plin. 35, 10, 36, § 111.—As subst.: ēlĕgantes, ium, m., fine gentlemen, city people (opp. agrestes), Col. 7, 2, 1.—
- B Of things: nec magis compositum quicquam, nec magis elegans, Ter. Eun. 935; cf. (with decorum) Cic. Div. 1, 30: a necessariis artificiis ad elegantiora defluximus, id. Tusc. 1, 25, 62; cf. Liv. 44, 9: artes elegantes et ingenuae, Cic. Fin. 3, 2: temperamentum, Tac. A. 11, 4: color, Plin. 15, 8, 8, § 34 et saep.: perspicitis, hoc genus (jocandi) quam sit facetum, quam elegans, quam oratorium, Cic. de Or. 2, 59, 241; cf. id. Off. 1, 29, 104; id. Brut. 85; Quint. 6, 3, 39; 10, 1, 65 al.— Comp.: ego autem a te elegantiora desidero, Cic. Fin. 4, 10; and sup.: epistola, id. Att. 16, 13 a.; cf.: scripta Terentii, Quint. 10, 1, 99: utrum sit elegantius, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 18: solum, Plin. 14, 4, 5, § 50. —Hence, adv.: ēlĕganter, with correct choice, tastefully, neatly, finely, gracefully, elegantly: lautiores eleganter accepti, Cic. Att. 13, 52, 2: quiete et pure atque eleganter acta aetas, id. de Sen. 5, 13; cf.: acta vita, Liv. 35, 31: herba foliis rotundis eleganter vestita, Plin. 25, 5, 19, § 43 et saep.—Comp.: psallere et saltare, Sall. C. 24, 2: quid enim facere potuit elegantius ad hominum existimationem? Cic. Div. in Caecil. 17: elegantius aut justius fieri, id. Fam. 3, 8, 2: facturos si, etc., Liv. 37, 1: neminem elegantius loca cepisse, more fitly, judiciously, Liv. 35, 14: causam accurate eleganterque dicere, Cic. Brut. 22, 86; so of speech, id. Fam. 5, 13, 3; id. Tusc. 2, 3; Quint. 6, 3, 102; 8, 2, 21 al.; cf. in the sup., Cic. Brut. 72, 252; Quint. 11, 1, 74.
virgo ‥ pulchra et satis ~ti forma
~s, i. speciosus, gratus, pulcher,wynsum, wlitig
~tem et multa laude dignam ediderunt sobolem
attollite igitur animos, viri ~tes, et adversus hostem ‥ exsurgite
interfuerunt quatuor viri ~tes, quos fideles appellabant
persona ~s
~s corpore
cum habueris praeceptorem paene totius Britanniae magistrum ~tem
~s [gl.: loquax ],smicre
facetus, ~s
clerico ‥ ~ti et plurima scientia pollenti
vir ‥ ellegans et affabilis, doctus omnium se conformare moribus
~ti prosae sententia
~ti,gecorenlice
~tiora queque presenti volumine ‥ digessi
I [primitt sens péjor.] homme raffiné dans son genre de vie et sa toilette, petit-maître : Cat. d. Gell. 11, 2, 1 ; cf. Non. 465, 11.
II [sens class.]: ¶ 1 [personnes] distingué, de bon goût : qui se elegantes dici volunt Cic. Verr. 2, 4, 98, qui aspirent au titre de gens distingués, gens de goût ; homo elegantissimus Cic. Verr. 2, 4, 126, homme aux goûts délicats, cf. Fam. 7, 23, 1 ; Fin. 2, 23 ; Nep. Att. 13, 5 ¶ 2 [choses] opus tam elegans Cic. Verr. 2, 4, 126, œuvre dʼart si délicate, si exquise ; elegantiora desidero Cic. Fin. 4, 24, je demande des choses qui sortent davantage du commun ; genus hoc scribendi etsi sit elegans, personæ tamen et dignitatis esse negant Cic. Fin. 1, 1, ils déclarent que, pour distinguée quʼelle soit, cette occupation littéraire nʼest pas digne de mon rôle et de mon rang ; verborum delectus elegans Cic. Br. 272, choix de mots exquis ; jejunitas... dummodo sit urbana, elegans Cic. Br. 285, la sécheresse du style, pourvu quʼelle soit de bon ton et de bon goût, cf. de Or. 2, 241 ; Off. 1, 104 ¶ 3 [en part., rhét.] [écrivain ou style] châtié, correct, pur (v. elegantia ) : Cic. Br. 148 ; Or. 30, etc.
- 1. (v. personen) (a) fijn, spiritueel, van goede smaak [poëta; familia; scriptor]; (b) (in slechte zin) kieskeurig [homo];
- 2. (v. zaken) verfijnd, fijn, smaakvol [artes; lingua; comoedia].
美。奇巧。雅致。嬌嫩。— in dicendo 高文之人。— spectator 難足其目之人。— in cibo 愛美味。— in omni judicio 大見識者。 Homo elegans 善裝飾之人。Ut — est! 何嬌哉。
Suggest a Translation
See an image
- for ēligēns, P. of eligo, accustomed to select, fastidious, nice, delicate: heia, ut elegans est!T.: qui se elegantīs dici volunt: elegantissimus poëta, N.—Select, choice, neat, finished, tasteful, elegant: a te elegantiora desidero: elegantissimae familiae: opus: genus (iocandi).