enitor
enitor, to force a way out, struggle upwards, mount, climb, ascend
- I Neutr.
- A To force or work one's way out; or (more freq.) to force one's way up, to mount up, climb, ascend.
- 1 Lit.: per angustias aditus et ingruentem multitudinem, Tac. A. 16, 5; cf. Liv. 30, 24; 21, 36: dum cohortes in aequum eniterentur, Tac. A. 2, 80 fin.: adeo erat impedita vallis, ut in ascensu, nisi sublevati a suis, primi non facile eniterentur, Caes. B. C. 2, 34, 5; cf. Liv. 2, 65; Ov. M. 2, 64; Hor. C. 3, 3, 10: sol per ardua enisus, Plin. 18, 28, 68, § 264: in editiora, Tac. A. 1, 70: in verticem montis, Curt. 7, 11: enisae legiones in aperta, Tac. A. 1, 65: Vitellius in editiora enisus, id. ib. 1, 70.—Poet.: viribus eniti quarum assuescant (vites), by whose strength they may mount up, Verg. G. 2, 360: opibus fratris enisus, Tac. A. 14, 28.—
- 2 Trop.: nihil tam alte natura constituit, quo virtus non posset eniti, Curt. 7, 11, 10.—
- B In gen., to exert one's self, to make an effort, to struggle, strive, sc. to accomplish something.—With ut: enitare, contendas, efficias, ut, etc., Cic. Fam. 13, 29, 5; so id. Lael. 16, 59; id. Off. 3, 10, 42; id. Rep. 2, 30; id. Att. 9, 15, 4: tantum celeritate navis enisus est, ut, etc., Caes. B. C. 2, 6, 4: ab adulescentia ita se enisum ut ab optimo quoque probaretur, Sall. J. 22, 2; Liv. 42, 46 et saep.—With ne: illud pugna et enitere, ne, etc., Cic. Fam. 3, 10, 3; so Sall. J. 10 fin.—Pass. impers.: ab eisdem summa ope enisum, ne tale decretum fieret, Sall. J. 25, 2.—Less commonly with inf.: corrigere mihi gnatum porro enitere, Ter. And. 596 Ruhnk.; so Sall. J. 14, 1; Hor. C. 3, 27, 47; id. A. P. 236.—Absol.: ego, quod potero, enitar sedulo, Ter. Heaut. 1038; Cic. Rep. 6, 24 (twice); Quint. 7, 10, 14 al.; cf.: pro aliquo, Ter. Phorm. 475: in aliqua re, Cic. de Or. 2, 72 fin.: ad dicendum, id. ib. 1, 4, 14: quod (acc. respect, v. A. and S. Gr. § 232, 3): quidem certe enitar, Cic. Att. 16, 6, 2; cf. id. ib. 13, 25 fin., Orell. N. cr.—
- II Act. (perh. not ante-Aug.).
- A To bring forth, bear children or young: plures enisa partus decessit, Liv. 40, 4: enixa, with acc., Quint. 6 prooem. § 4; Tac. A. 2, 84; 14, 12; Suet. Tib. 4; Verg. A. 3, 391; 8, 44; Ov. M. 1, 670; 3, 344 et saep.—Absol., Quint. 5, 13, 9; Tac. A. 5, 1; Suet. Calig. 25; id. Ner. 23 al.—
- B To climb up, ascend a place: Pyrenaeum et Alpes et immensa viarum spatia aegre, Tac. H. 1, 23 fin.: aggerem, id. A. 2, 20: totum spatium, Col. 2, 2, 27.— Hence, ēnixus (ēnīsus), a, um, P. a.
- A Strenuous, earnest, zealous: faciebat enixo studio, ne, etc., Liv. 42, 3; cf. opera (with prompta), Front. Strat. 2, 5, 30: virtus, Liv. 6, 24 fin.: voluntas, Dig. 31, 1, 77, § 23: enixo studio petere, Val. Max. 8, 15, ext. 1.—Comp.: opera, Sen. Ben. 6, 17; Plin. 9, 8, 9, § 32.—*
- B Ēnixa, that has ceased to bear, Col. 6, 22, 1 Schneid.—Adv.
- a ēnixe, strenuously, earnestly, zealously: expeto, Plaut. Trin. 3, 2, 26 (652): causam suscipere, Cic. Sest. 16, 38; Caes. B. C. 3, 35 fin.; Liv. 4, 26 fin.; 41; 6, 40; 26, 47: petere, Sen. Ep. 95, 2 et saep.—Comp., Liv. 29, 1; Suet. Tib. 50; id. Galb. 3: enixius orare, Greg. M. Dial. 4, 38 al.: animum imperatoris enixius deprecari, Amm.15, 7; Ap. Met. 2, 6, 16.—Sup., Suet. Caes. 5.—*
- b ēnixim, the same, Sisenn. ap. Non. 107, 19.☞ ēnixus or ēnīsus, a, um, in pass. signif.
- 1 Born: quod in luco Martis enixi sunt, Just. 43, 2, 7.—
- 2 Impers.: ab eisdem illis regis fautoribus summa ope enisum, ne tale decretum fieret, striven to their utmost to prevent, etc., Sall. J. 25, 2.
I intr., ¶ 1 faire effort pour sortir, pour se dégager : enisus Liv. 30, 24, 8, sʼétant frayé un passage, cf. Tac. Ann. 16, 5 || faire effort pour sʼélever, pour escalader ; escalader, arriver au sommet : Cæs. C. 2, 34, 5 ; in editiora enisus Tac. Ann. 1, 70, parvenu avec effort sur des points plus élevés ¶ 2 [avec ut, ne ] faire effort pour que, pour éviter que : Cic. Att. 14, 14, 6 ; Rep. 2, 52 ; Fam. 3, 10, 3 ; Sall. J. 10, 8 ; [avec inf.] Ter. Andr. 596 ; Sall. J. 14, 1 ; Hor. P. 236 ; || [abst ] faire effort : in aliqua re Cic. de Or. 2, 295, porter ses efforts sur qqch. ; ad dicendum Cic. de Or. 1, 14, tourner ses efforts vers lʼéloquence ; [avec acc. de pron. n. ] quod quidem certe enitar Cic. Att. 16, 6, 2, et cʼest à quoi certes je mʼefforcerai ; si quicquam enitar Cic. Att. 13, 25, 3, si je fais effort en quoi que ce soit || pass. impers. Sall. J. 25, 2.
II tr., ¶ 1 escalader, franchir avec effort : Tac. H. 1, 23 ; Ann. 2, 20 ¶ 2 accoucher, mettre bas : Liv. 40, 4 ; Tac. Ann. 2, 84 || [abst ] Quint. 5, 13, 9 ; Tac. Ann. 5, 1.
➳ sens pass. enixus, enfanté : Just. 43, 2, 7.
- 1. zich inspannen, moeite doen, zijn best doen (m. ut); ➤ quantum facere enitique potui;
- 2. zich naar buiten, omhoogwerken [per adversos fluctus ingenti labore remigum];
- 3. (poët.; postklass.) stijgen, klimmen [in altiora; metaf. in summum ambitionis]; II. tr.
- 1. streven naar, doorzetten;
- 2. baren, werpen; — p.p. ēnīxus, a, um ook pass. (Laatl.) geboren;
- 3. (Tac.) bestijgen, beklimmen [Alpes].
勉力。勞而進。賴。生子。— in eo vel eo vel eum 吿彼。— ova下蛋。
Suggest a Translation
See an image
- to force a way out, struggle upwards, mount, climb, ascend: pede aut manu, L.: in ascensu non facile, Cs.: in altiora, Ta.: impetu capto enituntur, scale the height, L.: Enisus arces attigit igneas, H.: Viribus eniti quarum, by whose support mounting up, V.: aggerem, to mount, Ta.—To bring forth, bear: plurīs enisa partūs decessit, L.: fetūs enixa, V.: quem Pleïas enixa est, O. — To exert oneself, make an effort, struggle, strive: tantum celeritate navis enisus est, ut, etc., Cs.: eniti, ut amici animum excitat: ab eisdem summā ope enisum, ne tale decretum fieret, S.: gnatum mihi corrigere, T.: usui esse populoR., S.: in utroque: ad dicendum.
-
…speculatur in omnes. Nec superum rector mala tanta Phoronidos ultra ferre potest natumque vocat, quem lucida partu Pleias enixa est, letoque det imperat Argum. Parva mora est alas pedibus virgamque potenti somniferam sumpsisse manu tegimenque capillis .…
Ovid, Metamorphoses
-
…patet, quamquam a pueritia vestigiis ingressus patris et tuis decori vestro non defui, nunc tamen tanto praemio exposito enitar multo vigilantius. Et ille Tu vero enitere et sic habeto, non esse te mortalem, sed corpus hoc…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…fortunae fractior. non est igitur amici talem esse in eum, qualis ille in se est, sed potius eniti et efficere ut amici iacentem animum excitet inducatque spem cogitationemque meliorem. alius igitur finis verae amicitiae constituendus est ,…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. A mene tu inquam. sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. sed primum positum sit nosmet ipsos commendatos…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…scribis, existimo exploratius nos ad K. Iunias statuere posse. ad quas adero et omni ope atque opera enitar, adiuvante me scilicet auctoritate tua et gratia et summa aequitate causae, ut de Buthrotiis senatus consultum quale scribis…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…rem publicam orbaret. meam causam senatus palam, equester ordo acerrime, cuncta Italia publice, omnes boni proprie enixeque susceperant. eas res gesseram quarum non unus auctor sed dux omnium voluntatis fuissem, quaeque non modo ad singularem…
Cicero, pro Sestio
-
…insigni facile agnosci poterat, duabus ex partibus sese in eam incitaverant. sed tantum re provisa Brutus celeritate navis enisus est ut parvo momento antecederet. illae adeo graviter inter se incitatae conflixerunt, ut vehementissime utraque ex concursu laborarent…
Julius Caesar, Civil War
-
…illuc. sed, quaeso, epistula mea ad Varronem valdene tibi placuit male mi sit si umquam quicquam tam enitar. ergo ne Tironi quidem dictavi qui totas περιοχὰς persequi solet sed Spintharo syllabatim. Scr. in Tusculano prid…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…postea quam unum quo tenebamur amisimus. itaque solitudinem sequor et tamen, si qua me res isto adduxerit, enitar, si quo modo potero potero autem, ut praeter te nemo dolorem meum sentiat, si ullo modo poterit…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…reprendet otium nostrum, qui in eo non modo nosmet ipsos hebescere et languere nolumus sed etiam ut plurimis prosimus enitimur. Gloriam vero non modo non minui sed etiam augeri arbitramur eorum quorum ad populares inlustrisque laudes has etiam minus…
M. Tullius Cicero, Lucullus