erecte
ērecte, adv.,
- boldly, v. erigo, P. a. fin.
ērēctē, Adv., doch nur im Compar. (erectus), muthvoll, freimütig, sublatis signis erectius ire, Amm. 26, 6, 16. – erectius reviviscere, Amm. 30, 7, 5. – erectius iudicare. Gell. 6 (7), 3, 55: erectius loqui, Amm. 15, 5, 11.
ērēctē (erectus) [inus.], avec hardiesse : -tius Gell. 6, 3, 55.