eremiticus

1 eremiticus (herem-) [LL] 1 of the desert. b deserted. Israeliticus populus ‥ ab Aaron deos sibi fieri, qui ~e eis vie ducatum preberent, exposcunt Ælnoth Cnut 32.  b tu, ‥ cum Norwicum adveneris ‥, ad meum in silva T. locum ~um venire non differas T. Mon. Will. IV 10. 2 eremitic. ad dilectum ~ae conversationis agonem ‥ remeare curavit Bede CuthbP 36; Eduuoldus frater Edmundi regis et martiris vitam ~am solo pane cibario et aqua trivit W. Malm. GP II 84; de excellentia vite solitarie et dignitate professionis ~e Chr. Witham 501; Gir. Ad S. Langton 401 (v. anachoreticus); non pertinet ad statum tuum, sc. ~um, ludere cum mulieribus Rolle IA 179; s1335 venit Londonias quidam hereticus ‥ in habitu ~o, qui prius fuerat de ordine fratrum Minorum et apostatavit Ann. Paul. 365; omnes isti ‥ fuerunt sancti ‥ in Devonia ‥ †herecticam vitam ducentes W. Worc. Itin. 62.

2 eremiticus , (her.) of ermine; cf. erminalis. b charged w. ermine. portat crucem ereminalem sive ermeticam, A. he berith a croys of armene Bad. Aur. 192; qui habet ista arma portat unam crucem erminalem sive ~am, et G. sic: il port ung crois erminee Upton 222.  b portat arma palata de auro et azorio cum quarta ermetica. et G. sic: il port palee d’or et d’asor ung quart d’ermyn Bad. Aur. 198.