evanidus
evanidus, vanishing, passing away
ēvānĭdus, a, um, adj. [evanesco], vanishing, passing away (not ante-Aug., and very rare).
- I Lit.: pectora, Ov. M. 5, 435: oleae, i. e. frail, without strength, Col. Arb. 17, 3; cf. arbores, Vitr. 2, 10: materia vetustate, id. 2, 8: evanida et siticulosa calx, id. 7, 2; and, viriditas, Plin. 37, 5, 18, § 70.—
- II Trop.: amor, Ov. R. Am. 653: gaudium (with leve), Sen. Ep. 35.
ēvānidus, a, um (evanesco), (ver)schwindend, verfallend, vergehend, verblassend (verblaßt), a) v. Lebl., calx, kraftlos, Vitr.: flamma, Sen.: ignis, verlöschend, Sen.: vetustate evanida facta materia, Vitr.: pectora in tenues abeunt evanida rivos, Ov. – übtr., in tenues evanidus exeat amor auras, Ov. rem. 653: leve et evanidum (gaudium), wandelbare, Sen. ep. 35, 3. – b) v. Pers.: languidi et evanidi (hinfällig) albent, Sen. ep. 122, 4.
~us, insipidus
~us, qui cito evanescit
‥ considera cutis florarium / preclarum hodie sed cras inglorium; / quam sit evanidum, quam perfunctorium
ēvānĭdus, (14) a, um (evanesco), qui perd sa force, sa consistance, sa résistance : Ov. M. 5, 435 ; Col. Arb. 17, 3 ; evanida calx Vitr. Arch. 7, 2, chaux éteinte || [fig.] éphémère : Sen. Ep. 35, 3 || [en parl. de pers.] exténué : Sen. Ep. 122, 4.
- 1. verdwijnend, vergaand [amor; ignis uitgaand];
- 2. (v. personen) zwak, kwijnend.
ēvānidus
adj.
- VAC-, vanishing, passing away: pectora, O.: amor, O.