evanesco
evanesco, to vanish, pass away, die away, disappear
- I Lit.
- 1 In gen.: Bacchi cum flos evanuit (with diffugere in auras), Lucr. 3, 222: evanescere paulatim et decrescere pondus, id. 5, 536: evanescere stinguique colorem, id. 2, 828: pruna, Varr. R. R. 2, 4, 6: aquae, to evaporate, Sen. Q. N. 3, 24; cf.: vinum et salsamentum vetustate, i. e. to lose its strength, become vapid, Cic. Div. 2, 57: cornuaque extremae velut evanescere lunae, Ov. M. 2, 117 et saep.: et procul in tenuem ex oculis evanuit auram, Verg. A. 9, 658; Ov. M. 14, 432; id. F. 2, 509.—
- 2 Of persons who flee or hide themselves through fear, Flor. 3, 3, 18; Amm.16, 6, 3. —
- II Trop.: ne cum poëta scriptura evanesceret, to die away, sink into oblivion, Ter. Hec. 13; cf.: omnis eorum memoria sensim obscurata est et evanuit, Cic. de Or. 2, 23, 95: orationes, id. Brut. 27, 106 fin.: Hortensius, id. ib. 94, 323: sententiae Aristonis, Pyrrhonis (opp. stabilitatem habere), id. Tusc. 5, 30, 85 et saep.: postea quam extenuari spem nostram et evanescere vidi, id. Att. 3, 13: rumor, Liv. 28, 25; 44, 31: fama, id. 33, 8: ingenium, id. 2, 48: omnis vis herbarum, Ov. M. 14, 356: bella per taedia et moras (opp. valida impetu), Tac. H. 2, 32: donatio, i. e. to lose its effect (opp. valere), Dig. 24, 1, 11, § 7; cf.: actio dotis, ib. 24, 3, 21: evanescunt haec atque emoriuntur comparatione meliorum, Quint. 12, 10, 75.
漸散。 消散無踪。Vinum — vetustate 酒陳而無力。Tenues evanuit in auras 散變細氣。
Suggest a Translation
See an image
- inch, to vanish, pass away, die away, disappear: (vinum) vetustate, to become uapid: Cornua lunae, O.: in tenuem ex oculis evanuit auram, V.—Fig., to pass away, be forgotten, perish, be wasted: Ne cum poëtā scriptura evanesceret, T.: sententiae Aristonis evanuerunt: nimiā gloriā ingenium, L.: omnis Herbarum virtus, O.: bella per moras, Ta.
-
…versuum in pag. exhibens foliis solas Tusculanas continet. foliorum et cum et margines laesae essent et multae litterae evanuissent, s. XV haec pars inde a p ., aegritudinisque ex alio codice, qui nullius pretii erat…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…quod tanta firmitate ac magnitudine direxit in exturbando Antonio, non modo reliqui temporis gloriam eripuerit sibi sed etiam praeterita evanescere coget. nihil enim per se amplum est nisi in quo iudici ratio exstat. quin neminem magis decet rem…
Cicero, Epistulae ad Brutum
-
…Peripateticus Diodorus adiunxit. haec sunt sententiae, quae stabilitatis aliquid habeant ; nam Aristonis Pyrrhonis Erilli non nullorumque aliorum evanuerunt. hi quid possint optinere, videamus omissis Stoicis, quorum satis videor defendisse sententiam. Et Peripateticorum quidem explicata…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…ac maiorum instituta retinebant excellentes viri. Nostra vero aetas cum rem publicam sicut picturam accepisset egregiam, sed iam evanescentem vetustate, non modo eam coloribus eisdem, quibus fuerat, renovare neglexit, sed ne id quidem curavit ,…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…non modo nostra aetate, sed iam diu, ut modo nihil possit esse contemptius hoc loco cum urguentur, evanuisse, aiunt, vetustate vim loci eius, unde anhelitus ille terrae fieret, quo Pythia mente incitata oracla ederet…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…futurarum efficiat, ut ea non modo cernat multo ante, sed etiam numero versuque pronuntiet quando ista vis autem evanuit an postquam homines minus creduli esse coeperunt Demosthenes quidem, qui abhinc annos prope trecentos fuit, iam tum φιλιππίζειν…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…, tam diu genus illud dicendi studiumque vixit ; postea quam exstinctis his omnis eorum memoria sensim obscurata est et evanuit, alia quaedam dicendi molliora ac remissiora genera viguerunt. Inde Demochares, quem aiunt sororis filium fuisse Demostheni ;…
Cicero, de Oratore
-
…fuisse. sed nescio quo modo isti philosophi superstitiosi et paene fanatici quidvis malle videntur quam se non ineptos. evanuisse mavultis et extinctum esse id quod si umquam fuisset, certe aeternum esset, quam ea quae non sunt credenda…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…Praefatio Ciceronis Brutum ex oculis hominum diu prorsus evanuisse satis notum est. Nam non nisi A. S. mcdxxii Laude Pompeia inventus est a Gerardo Landriano episcopo…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…nisi summa veritate in tanta gloria non fuisset. Potest autem vis illa terrae quae mentem Pythiae divino afflatu concitabat evanuisse vetustate, ut quosdam evanuisse et exaruisse amnes aut in alium cursum contortos et deflexos videmus. sed ut vis…
M. Tullius Cicero, De Divinatione