exentero
exentĕro, v. exintero.
exentero (bei Plinius usw. die Hdschrn. u. Ausgg. exintero, im Apicius die besten Hdschrn. u. Schuch extentero), āvī, ātum, āre (ἐξεντερίζω), die Eingeweide herausnehmen, ausweiden, aufbrechen, I) eig.: catulum, Plin. 30, 42; 30, 88: ranam marinam, Plin. 32, 92: porcum, Petron. 49, 4 sq.; 54, 3: hydram Lernaeam, Hyg. fab. 30: leporem, Iustin. 1, 5, 10: hunc piscem, Vulg. Tob. 6, 5: aves per guttur, Apic. 6, 236: porcellum a gutture, Apic. 8, 372. – II) scherzh. übtr.: 1) ausleeren, alcis marsuppium, Plaut. Epid. 185 u. 511: alci opes argentarias, ibid. 672. Vgl. Paul. ex Fest. 79, 11 ›exbures (= expures) exinteratas‹. – 2) martern, exspectando exedor miser atque exenteror, Plaut. Epid. 320: exenterat me, Lucil. 470.
exentĕrō (13) ou exintĕrō, āre, tr. (ἐξεντερίζω), ôter les intestins : exenteratus lepus Just. 1, 5, 10, lièvre vidé || [fig.] vider la bourse, dévaliser : Pl. Epid. 185 ; 511 || tourmenter, déchirer : Pl. Epid. 320 ; Lucil. Sat. 470.
- 1. een dier ontweien, van de ingewanden ontdoen;
- 2. leegmaken;
- 3. (metaf.) martelen, kwellen.