exprobrare

exprobrare [CL] , to reproach; b (w. dat. of person); c (w. acc. & inf. or quod); d (absol.). quid celabunt cives quae ‥ ~ant ‥ nationes? Gildas EB 26; c705 utrum ‥ infamia sint ~andi qui concessa ‥ frangunt Aldh. Ep. 9 p. 502(12); liberum arbitrium ‥ monita contemnit ~are Anselm (Praesc. 3) II 264; avis ‥ incredulitatem et duritiam cordis ~avit J. Furness Kentig. 5 p. 170; modo probus exprobratur, / subsannatur sanctitas Walt. Wimb. Van. 112.  b ne ~arent sibi sodales quod timore mortis faceret ea Bede HE V 13 p. 311; inter verbera exprobando ei dicebat “ista ‥” Gosc. Mir. Iv. lxxii; ~abat ‥ hominibus ea que secretius gesserant Gir. IK I 12 p. 94; in theatrali ludibrio coram monstruosis larvis eidem ~antibus sistitur Coggesh. Visio 22.  c Anglorum gentem nimis ~abat absque virtute virium esse G. Herw. 321b; cum ‥ illi frequenter ~aret quod miser et pediculosus esset Latin Stories 12.  d mentitur quandoque, fallaciter loquitur, ~at [ME: upbreideð], litigat, adulatur AncrR 68.