exprobro

exprobro, to reproach with, blame for, find fault, charge, upbraid, reproach

ex-prō̆bro, āvi, ātum, 1, v. a. [probrum],

to make a matter of reproach, to cast in the teeth, to accuse of any thing; also to charge, upbraid, reproach a person with something (syn. obicere); constr. aliquid in aliqua re or alicui (class.): mos numquam fuit patri, ut exprobraret quod bonis faceret boni, Plaut. Am. prol. 47: odiosum sane genus hominum officia exprobrantium, etc., Cic. Lael. 20, 71: virtutem suam in Philippi bello, Liv. 37, 49, 2: suam quisque militiam, id. 2, 23, 11: vera, Tac. A. 1, 44: num casus bellicos tibi exprobrare aut obicere videor? to charge you with, Cic. Verr. 2, 5, 50, § 132: vitia adversariis (al. in adversariis), id. de Or. 2, 75, 305: fugam trepido amico, Ov. M. 13, 69: alicui de muliere, Nep. Epam. 5.—With an object-clause: pergin' servum me exprobrare esse? Plaut. Capt. 3, 4, 59 (591); so Liv. 2, 29, 6: quid exprobras bene quod fecisti, why make a fuss about, Plaut. Trin. 2, 2, 37 (312). —Absol.: quor exprobras? Plaut. Most. 1, 3, 143 (299) sq.: eadem verba mutata pronuntiatione indicant, affirmant, exprobrant, Quint. 11, 3, 176: est gratus jocus, qui minus exprobrat, quam potest, id. 6, 3, 94; 11, 3, 92; cf. id. 11, 3, 94.

ex-probro, āvī, ātum, āre (ex u. probrum), vorhalten, vorwerfen, zum Vorwurfe machen, Vorwürfe machen, a) übh.: α) alqd: id, Plaut.: ea ipsa, Liv.: corporis vitia, Suet.: nudum corpus, Tac.: casus bellicos, Cic.: officia, Cic.: mutuo flagitia, Suet. – zugl. m. in (bei, an) u. Abl., ea (vitia) in adversariis, Cic. de or. 2, 305. – zugl. m. Abl. (durch), versiculis (in V.) praesentia mala, Suet. Tib. 59, 1: ea velut excusando, Tac. ann. 1, 10. – β) alci alqd: haec hosti, Liv.: eadem ei in convivio, Curt.: libertinum ei proavum, Suet.: alci fugam, Ov.: alci periurium, Liv.: vitia puellis, Ov. – γ) alci m. de (in betreff, wegen) u. Abl.: desine de uxore mihi exprobrare, Nep. Epam. 5, 5. – δ) m. folg. Acc. u. Infin.: pergin servom me exprobrare esse? Plaut.: expr. nihilo plus sanitatis in curia quam in foro esse, Liv. – zugl. m. Abl. Gerund. (durch), tamquam vivendo exprobrarent interfectum esse Rubellium Plautum, Tac. ann. 16, 10. – ε) m. folg. quod u. Konj., quasi exprobrare (videntur), quod in vita maneam, Cic. ep. 5, 15, 3: Pompeio a multis exprobratum est, quod etc., Suet. Caes. 50, 1. – ζ) m. folg. dir. Rede: cum illi quidam in altercatione exprobrasset ›quotiens ego vidi patrem tuum etc.‹, Suet. fr. 40 (vit. Hor.) ed. Reiff. (wahrsch. unecht). – η) absol.: quor (= cur) exprobras? Plaut.: circumstabant armati hostes exprobrantes eludentesque, Liv.: est gratus iocus, qui minus exprobrat, quam potest, Quint.: dulcis esse tamen debet, non exprobrans (anfahrend) sonus, Quint. 11, 3, 16. – b) vorhalten = im Tone des Vorwurfs od. unter Vorwürfen (vorwurfsvoll) etw. vorbringen, -entgegenhalten, -erwähnen, -in Erinnerung bringen, -auf etw. hinweisen, aut queri semper aliquid aut etiam exprobrare, Cic. de amic. 71: expr. suam militiam, Liv. 2, 23, 11: sua merita cicatricesque acceptas, Liv. 2, 27, 2: detrita tegmina et nudum corpus, Tac. ann. 1, 18: cicatrices ex vulneribus, verberum notas, Tac. ann. 1, 35. – m. Dat. (jmdm. od. bei jmd.) od. m. apud u. Akk. der Pers., illi beneficia sua, Vulc. Gall. Avid. Cass. 8, 1: ingrato meritum, Ov. her. 12, 21: nec exprobranda (beneficia) apud memores, Liv. 5, 44, 3.

…quid enim aliud facere possum sed nescio quo modo ipsae illae excludere me a portu et perfugio videntur et quasi exprobrare, quod in ea vita maneam, in qua nihil insit nisi propagatio miserrimi temporis hic tu me abesse urbe…

Cicero, Epistulae ad Familiares
…Quid, si, quae vitia aut incommoda sunt in aliquo iudice uno aut pluribus, ea tu in adversariis exprobrando non intellegas te in iudices invehi, mediocre ; ne ; peccatum est Quid, si, cum…

Cicero, de Oratore
…testisque produco. num tibi insultare in calamitate, num intercludere perfugia Martem quodsi illorum fortunae, num casus bellicos exprobrare aut obicere videor tametsi solent ii fortunam sibi obici nolle qui se fortunae commiserunt, qui in eius periculis sunt…

Cicero, in Verrem
…dimittebat, alterum ruri esse patiebatur. quaeso, Eruci, ut hoc in bonam partem accipias ; non enim exprobrandi causa sed commonendi gratia dicam. si tibi fortuna non dedit ut patre certo nascerere ex quo intellegere posses qui…

Cicero, pro S. Roscio Amerino
…et inauditus omnibus mortalibus miserabilis videbatur, quotiens est ex vestro ferro ac manibus elapsus sed quid ego vestram crudelitatem exprobro quam in ipsum me ac meos adhibuistis, qui parietibus, qui tectis, qui columnis ac postibus meis hostificum…

Cicero, de Domo sua
…putant quod officiose et amice et cum labore, aliquo suo factum queant dicere. odiosum sane genus hominum officia exprobrantium, quae meminisse debet is, in quem collata sunt, non commemorare qui contulit. quam ob rem ,…

M. Tullius Cicero, De Amicitia
…dolere se a suis aut ingenio aut fortuna aut dignitate superari. quorum plerique aut queruntur semper aliquid aut etiam exprobrant, eoque magis si habere se putant quod officiose et amice et cum labore, aliquo suo factum queant dicere…

M. Tullius Cicero, De Amicitia
…, ut Callinicus. Nec tamen tantos inveniunt verba discipulos quantos Christiani factis docendo. Illa ipsa obstinatio, quam exprobratis, magistra est. Quis enim non contemplatione eius concutitur ad requirendum quid intus in re sit quis non ,…

Tertullian, Apologeticum
…a socio est. Non haec mihi crimina fingi scit bene Tydides, qui nomine saepe vocatum corripuit trepidoque fugam exprobravit amico. Adspiciunt oculis superi mortalia iustis En eget auxilio, qui non tulit, utque reliquit, sic linquendus…

Ovid, Metamorphoses

Menu

Word wheel

exprobro

Saved

Recent