exsecror
exsecror, to curse, utter curses, execrate, abhor
exsecror , ātus sum, 1, dep. a. and n.: to curse bitterly; execrate, curse, 3.273. (ex and sacrō)
ex-sē̆cror (execr-), ātus, 1, v. dep. a. and n. [sacer], to curse, execrate.
- I Prop. (class.; syn.: abominor, detestor, abhorreo, horreo, aversor, devoveo): te oderunt, tibi pestem exoptant, te exsecrantur, Cic. Pis. 40, 96; (with male precari), id. ib. 14, 33: aliquem, id. Leg. 1, 12, 33; id. Off. 3, 3, 11: consilia Catilinae, Sall. C. 48, 1: severitatem nimiam et assidua belli pericula, Just. 13, 1: superbiam regis, id. 39, 1: litem, Dig. 4, 7, 4 et saep.: in se ac suum ipsius caput, Liv. 30, 20, 7: exsecratus deinde in caput regnumque Prusiae, id. 39, 51 fin.: exsecratur Thyestes, ut naufragio pereat Atreus, Cic. Tusc. 1, 44, 107: verba exsecrantia, Ov. M. 5, 105 et saep.—*
- II Transf., to take a solemn oath with imprecations (against its infringement): eamus omnis execrata civitas (= his votis cum exsecratione conceptis), Hor. Epod. 16, 36; cf. v. 18.☞ *
- 1 Also, act.: exsecro, āre: exsecrabant se ac suos, Afran. ap. Non. 473, 24; cf. Prisc. p. 797 P.—
- 2 exsē̆crātus, a, um, in pass. signif. and as P. a., accursed, execrable, detestable: non te exsecratum populo Romano, non detestabilem, etc. ... scias, Cic. Phil. 2, 26 fin.: exsules duo, Cato ap. Prisc. p. 792 P.: columna, Cic. Phil. 1, 2, 5; Vulg. Apoc. 21, 8.—Sup.: exsecratissima auguria, Plin. 28, 2, 5, § 27.—
- 3 exsē̆-crandus, a, um, as P. a., detestable (late Lat.); Vulg. Levit. 11, 10: libido, Mos. et Rom. Leg. Coll. 6, 4, 2 Huschke.—Sup.: exsecrandissimum nefas, Salv. Gub. D. 7, 19.
ex-secror (execror), ātus sum, ārī (ex u. sacer), »erklären, daß jmd. od. etwas durchaus sacer, d.i. der Rache der Götter geweiht sei«, jmd. od. etwas verwunschen, verfluchen, fluchen, I) eig.: a) m. Acc.: alqm, Cic.: consilia Catilinae, Sall.: gentem, Ov.: bellum, Verg. – b) absol. = Verwünschungen-, Flüche ausstoßen, Cic. u. Liv.: verba exsecrantia, Verwünschungen, Ov.: in caput alcis, Liv.: in se ac suum ipsius caput, Liv.: m. allg. Acc., haec exsecratus in se hostesque, Liv.: u. mit folg. Verwünschung, exsecratur (er stößt die V. aus), primum ut naufragio pereat, Cic. Tusc. 1, 107. – c) wie das griech. Medium = gegen sich selbst Verwünschungen ausstoßen, sich selbst verwünschen, exsecrata civitas, Hor. epod. 16, 18 (vgl. no. II). – II) übtr., unter Verwünschungen (gegen die Übertreter) etw. schwören, haec exsecrata civitas, Hor. epod. 16, 36 (vgl. no. I, c). – ➳ Partic. exsecratus passiv = verwünscht, verflucht, duo exsules lege publicā exsecrati, Cato origg. 4. fr. 13 bei Prisc. 8, 16 (wo Hertz execrari): pro inimicis et hostibus protriti et exsecrati, Lact. de mort. pers. 22, 4; vgl. PAdi. exsecratus. – Aktive Nbf. exsecro, āre, Titin. com. 47. Afran. com. 192. Not. Tir. 64, 37; vgl. Prisc. 8, 25.
exsĕcror, (11) ātus sum, ārī (ex, sacer).
I tr., charger dʼimprécations, maudire, vouer à lʼexécration : exsecrari aliquem Cic. Leg. 1, 33 ; Pis. 96, maudire qqn ; aliquid, qqch. : Sall. C. 48, 1 ; Virg. En. 3, 273 ; 11, 217.
II intr., lancer des imprécations : exsecrari in aliquem Liv. 30, 20, 7, lancer des imprécations contre qqn || exsecratur Thyestes, ut naufragio pereat Atreus Cic. Tusc. 1, 107, Thyeste, dans ses imprécations, souhaite quʼAtrée périsse naufragé ; exsecrantia verba Ov. M. 5, 105, malédictions.
➳ forme exsecro, are, Titin. 47 ; Afran. 192 ; Prisc. Gramm. 8, 25 || exsecratus sens passif : Prisc. Gramm. 8, 16 ; Ps. Lact. Mort. 22, 4.
exsecror or execror ātus, ārī, dep.
- ex + sacro, to curse, utter curses, execrate, abhor: te: Catilinae consilia, S.: terram Ulixi, V.: in se, L.: haec in se: ut pereat Atreus: verba exsecrantia, O.—To take an oath with imprecations: Phocaeorum exsecrata civitas, H.: Haec exsecrata civitas, having sworn to, H.