exstinctio
exstinctio, extinction, annihilation
exstinctĭo (ext-), ōnis, f. [exstinguo]. —Prop.,
- a putting out; trop., extinction, annihilation (very rare): supremus ille dies non exstinctionem sed commutationem affert loci, Cic. Tusc. 1, 49, 117: vitae, Cic. ap. Aug. de Trin. 14 fin. (Cic. Hortens. Fragm. 90).
exstīnctio (extinctio), ōnis, f. (exstinguo), I) das Auslöschen, luminis, ignis, Boëth. Aristot. anal. post. 2, 9. p. 549 u. 550. – propter accensiones et exstinctiones lunae, Beda argum. lun. tom. 1. p. 191. – II) übtr., die Vernichtung, Cic. Tusc. 1, 117. Cic. Hortens. fr. 97 M. (90 Bait.) Ambros. Iob et David 4, 7, 22.
illuminationes et ~ones
mors nichil aliud est quam ~o naturalis caloris in corde
si esset fluxus ventris, tunc confici debet [potus ] cum aqua ~onis ferri
una cum ~one etle drawkyng uniuslymekiln
propter Johannis nuper ducis Burgundie detestandam, horrendam, proditoriamque ~onem
cordis calefactio, spiritus corruptio, virtutis ~o
predicta duo scripta aquietancie facta fuerunt ‥ pro ~one sive solucione predictarum xviij m.
exstīnctĭō, ōnis, f. (exstinguo), extinction, anéantissement : Cic. Tusc. 1, 117.
exstinctiō ōnis, f
- STIG-, extinction, annihilation.