exstirpator
exstirpātor (ext-), ōris, m. [exstirpo],
- an uprooter: silvae, August. in Joann. Epist. ad Parth. Fr. 2, 8; id. in Psa. 95, 6.—
- II Trop., a destroyer, waster: substantiae monasterii, Regul. Benedict. 31.
exstirpātor, ōris, m. (exstirpo), der Ausrotter, silvae, Augustin. enarr. in psalm. 95. § 5 extr. u. in epist. Ioann. c. 2. tract. 2, 8.
quod dilapidator et ~or substantie ecclesie Cantuariensis extitisset
dilapidator et †suffator
malefactorum urbis malleus et ~or
qui debuerant viciorum ~ores esse ‥ facti sunt viciorum promotores
haereticae pravitatis ‥ devotus ~or(
Theodosius fuit heresium ~or
heresium studioso ~ori ‥ domino Humfrido
exstirpātŏr, ōris, m. , qui déracine, qui extirpe : Aug. Psalm. 95, 5.