exstinctor
exstinctor, an extinguisher
ex-stinctor (ext-), ōris, m. [exstinguo], an extinguisher (rare but class.).
- I Lit.: non exstinctor sed auctor incendii, Cic. Pis. 11, 26.—
- B Transf., an annihilator, destroyer: ne exstinctor patriae, ne proditor, ne hostis appelletur, Cic. Sull. 31, 88: regiae domus (Cassander), Just. 16, 1.—
- II Trop.: conjurationis, suppressor (opp. auctor et dux), Auct. Or. pro Domo, 38, 101: belli, Auct. Or. de Harusp. Resp. 23, 94.
exstīnctor (extinctor), ōris, m. (exstinguo), der Auslöscher, Tilger, I) eig.: non exstinctor, sed auctor incendii, Cic. Pis. 26. – II) übtr., der Vernichter, Vertilger, Unterdrücker, patriae, Cic.: regiae domus, Iustin.: coniurationis, domestici belli, Cic.
omnia inferioris urbis edificia flamma consumpserat, et ~ores suos vis incendii ‥ confugisse compulerat
Nembroth robustus qui venator erat coram Domino, id est ‥ ~or hominum sicut sunt venatores ferarum, ~ores et non rectores
exstīnctŏr, (13) ōris, m. (exstinguo), celui qui éteint : Cic. Pis. 26 || celui qui détruit : patriæ Cic. Sulla 88, le destructeur de sa patrie ; conjurationis Cic. Domo 101, celui qui étouffe une conjuration.
- 1. blusser [incendii];
- 2. (metaf.) vernietiger, verwoester, onderdrukker [patriae; coniurationis; domestici belli].
exstinctor ōris, m
- STIG-, an extinguisher: incendi. — An annihilator, suppressor: patriae: latrocini.