extergeo
extergeo, to strip clean, plunder
ex-tergeo, si, sum, 2; also ex-tergo, 3 (inf. extergere, Vulg. Johan. 13, 5; praes. extergimus, id. Luc. 10, 11: extergunt, id. Baruch, 6, 12; praes. subj. pass. extergantur, Dig. 33, 7, 12, § 22), v. a., to wipe out or off, to wipe dry, wipe (mostly ante- and post-class.).
- I Lit.: extergeto spongia bene, Cato R. R. 162, 3: columnas, pavimenta, podia spongiis, Dig. l. l.: coronas, Vitr. 7, 3: baxeas, Plaut. Men. 2, 3, 40 (390); cf. id. Rud. 5, 2, 12 (1299); 14 (1301); 17 (1304): manus, id. Most. 1, 3, 110 (266): aera extersa rubiginem celerius trahunt, Plin. 34, 9, 21, § 99.—*
- II Transf., to strip clean, to plunder: o Verria praeclara! ... quod fanum non eversum atque extersum reliqueris? Cic. Verr. 2, 2, 21 fin.
ex-tergeo, tersī, tersum, ēre, auswischen, abwischen, manus, Plaut.: coronas, Vitr.: scherzh. übtr., fanum quod non eversum atque extersum reliqueris? wie gefegt und gekehrt = rein ausgeplündert, Cic. – ➳ Formen nach der 3. Konjugat.: extergunt, Vulg. Baruch 6, 21: extergatur, extergantur, Col. 2, 19 (20), 1. Ulp. dig. 33, 7, 12. § 22.
See: extergere
extergĕō, (13) -rsī, -rsum, ēre, tr., essuyer, nettoyer : Pl. Most. 267 ; Cato Agr. 162, 3 || [fig.] Cic. Verr. 2, 2, 52.
➳ formes -gō, ĕre, Ulp. Dig. 33, 7, 12 ; Vulg. Bar. 6, 12.
- 1. (Plaut.) afvegen, schoonvegen [manus; lacrimas];
- 2. (metaf.) leegplunderen [fanum].
extergeo , es, si, sum, gere. 2. et, v. extergo
See an image
See an image
extergeo —, sus, ēre,
- to strip clean, plunder: fanum extersum relinquere.