extraordinarius
extraordinarius, out of the common order, extraordinary, uncommon
extră-ordĭnārĭus, a, um, adj.,
- out of the common order, extraordinary (class.): fructuum species, Varr. R. R. 2, 1, 28: hinc illae extraordinariae pecuniae, quas nullo duce investigamus, Cic. Verr. 2, 1, 39, § 100: id. ib. 2, 2, 70, § 170: pecunia, id. Rosc. Com. 1, 4: reus, one to be tried out of the usual order, id. Fam. 8, 8, 1: equites sinistrae alae, Liv. 40, 31, 3: cohortes, id. 40, 27, 3; 34, 47, 4: porta, id. 40, 27, 3: cura, id. 26, 18, 3: honor, * Caes. B. C. 1, 32, 2: petitio consulatus, Cic. Brut. 63, 226: imperium, praesidium, id. Phil. 11, 8, 20: munus, id. Att. 5, 9, 1: cupiditates, id. Verr. 2, 5, 14, § 35: crimina, respecting which the law contains no enactments, Dig. 47, tit. 11: cognitiones, ib. 50, 13: coërcitio, ib. 47, 20, 2.— Hence, adv.: extrăordĭnārĭē, with excessive frequency (late Lat.): ut eum quem diligebat, extraordinarie nominaret, Hier. in Eph. I. ad 2, 13.
extrā-ōrdinārius, a, um, außerordentlich, außergewöhnlich, a) im allg.: fructuum species, Varro: pecunia, durch Schenkung, Erbschaft usw. erhalten, Cic.: pecuniae, auß. Einnahme, Cic.: ludi, Suet.: cupiditates, unnatürliche (Ggstz. natura ac necessitas, natürliches Bedürfnis), Cic.: periculum, Curt.: reus, außerordentlicherweise angeklagt, Cic.: bella (Kriegsfälle), Suet.: consulatus petitio, Cic.: munus, außerord. = außer der Ordnung übertragenes Amt (Ggstz. iustum et legitimum), Cic. u. Suet.: u. so imperium, Cic. u.a.: potestates, Cic.: honos, Caes. u. Cic. – subst., extrāordināria (n. pl.), außerordentliche Macht, Vell. 2, 31, 4. – b) als milit. t. t., außerordentlich, auserlesen, equites, cohortes, u. subst. bl. extraordinarii, die Auserlesensten von den Hilfstruppen (u. zwar von den Fußsoldaten der fünfte, von den Reitern der dritte Teil), Liv.: porta = praetoria (weil die milites extraordinarii neben ihm ihre Zelte hatten), Liv.
illud ~io opere restituat aut superponat
~iae hujus inquisitor quaestionis
~ie sunt penitentie et arbitrarie
per penam canonicam sive ~iam eis imponendam(
clerus ‥ muneribus sordidis non gravabitur; ab ~iis vacationem habebit
unam collacionem vel unum librum de tribus libris ~iis codicis ‥ perlegisse
audiantur libri ~ii, in toto vel in parte, ubi facultas mature dispensabit, si fiat defectus ‥ tempus autem ~iorum committit facultas discrecioni legencium(
extrāōrdĭnārius, (11) a, um, supplémentaire [en parl. de troupes], de réserve, dʼélite : cohortes extraordinariæ Liv. 34, 47, 4, cohortes de réserve || extraordinaire, inusité : Cic. Verr. 2, 1, 100 ; 5, 35 ; imperium Cic. Phil. 11, 20, commandement extraordinaire.
- 1. buitengewoon, uitzonderlijk [cura; honor; potestas; munus ambt, toegewezen buiten de normale opeenvolging v. ereambten om; reus buiten de normale volgorde berecht];
- 2. (milit.) uitgelezen [equites; cohortes]; — subst. extrāōrdināriī, ōrum m (= milites -i) elitetroepen.
extra-ōrdinārius
adj.,
- out of the common order, extraordinary, uncommon: pecuniae: reus, to be tried out of the usual order: cohortes, select, L.: porta (i. e. praetoria), L.: petitio consulatūs: imperium: periculum, Cu.