exustio
exustio, a burning up, conflagration
exustĭo, ōnis, f. [exuro].
- A burning up, a conflagration: eluviones exustionesque terrarum, Cic. Rep. 6, 21, 23: ignis, Vulg. Isa. 64, 2: quorum finis exustio est, Hier. in Isa. 3, 7, 4.—Trop., Plin. 18, 1, 1, § 5.—
- II A burning, scorching: solis, Plin. 17, 24, 37, § 223.
exūstio, ōnis, f. (exuro), I) das Verbrennen, ex. amphitheatri, Lampr. Heliog. 17, 8: exustiones terrarum, Cic. de rep. 6, 23: absol., quorum finis exustio est, Hieron. in Isai. 3, 7, 4: vgl. Ambros. hexaëm. 4, 3, 10. – II) das Brennen, a) ex. solis, Sonnenbrand = brennende, austrocknende Sonnenhitze, Plin. 17, 223. Cael. Aur. de morb. chron. 1, 1, 4 u. 3, 5, 69. – b) das brennende Gefühl, Plin. 18, 5.
mansiones ‥ wastatae sunt extra metam castelli, ‥ propter ‥ ignium ~onem
componitur etiam uro, exuro, -is, unde exustus, ~o, unde combustus, combustio
Hercules ‥ hydram ~one interfecit
ignis ‥ calere non ad flagrationis ~onem cepit
pannus ipse ex ignis ~one candidior apparuit
exustĭō, ōnis, f. (exuro), action de brûler, combustion : Hier. Is. 3, 7, 4 || embrasement, incendie : Cic. Rep. 6, 23 || solis Plin. 17, 223, chaleur brûlante du soleil.
exustio , onis. f. et, v. exustus
See an image
See an image
exūstiō ōnis, f
- exustus, a burning up, conflagration: exustiones terrarum.