febricito
fē̆brīcĭto, āvi, 1, v. n. [febris],
- to be ill of a fever, to have a fever (post-Aug.): scire oportet, non febricitare eum, cujus venae naturaliter ordinatae sunt, Cels. 3, 6; Sen. Ben. 4, 39; Col. 6, 9, 1; Mart. 11, 98, 20; Vulg. Matt. 8, 14.
febricito, āvī, ātum, āre (febris), im Fieber liegen, im fieberhaften Zustande sein, fiebern, Sen., Cels. u.a.: ardor febricitantium, Fieberhitze, Gargil. Mart.
fĕbrīcĭtō, (14) āvī, ātum, āre (febris), intr., être pris de fièvre : Cels. Med. 3, 6 ; Sen. Ben. 4, 39, 3.