februo
febrŭo, no perf., ātum, 1, v. a. [februum],
- to purify, expiate (ante-class.): in eorum sacris liba cum sint facta, inicere solent farris semina ac dicere, se ea februare, id est pura facere, Varr. ap. Non. 114, 22; cf. Varr. L. L. 6, § 13 Müll., and Paul. ex Fest. p. 85, 13 sq. Müll.; v. also februum.
februo, (āvī), ātum, āre, reinigen, im religiösen Sinne sühnen, griech. φοιβάζω, Varro LL. 6, 34. Schol. Iuven. 2, 142. Paul. ex Fest. 85, 15 sq.: febr. liba, Varro de vit. P. R. 1. fr. 18 (bei Non. 114, 22).
fĕbrŭō, ātum, āre, tr., purifier, faire des expiations religieuses : Varr. d. Non. 114, 22 ; Varro L. 6, 34 ; P. Fest. 85, 13.