febrire

febrire [LL < CLpr. ppl. only] , to have a fever; b (pr. ppl. as sb.). ~ire, febricitare, febres habere Osb. Glouc. Deriv. 244; ille tamen febrit, teste timore tremit [OF: des fievres tramble] Walt. Angl. Fab. 12. 16.  b morbi quere fugam, nam sponte sua febrientem / damnat apud medicum pereundi prava voluntas Serlo Bay. 256; ~iens nondum freneticus Quaest. Salern. B 319; cum quis ~iens factus sit debilis Ib. P 126; ex eis que dormire faciunt ~ientes in acutis Gad. 5v. 2; sicut in ptisicis et longe ~ientibus febri mortali Ib. 57v. 1.