festive
festive, humorously, facetiously, wittily
festīvē, adv., v. festivus fin.
fēstīvē, Adv. (festus), I) anmutig, niedlich, nach Herzenslust, alqm accipere (bewirten), Plaut. Pseud. 1254a. – Comparat., Hieron. epist. 31, 2. – Superl., Trag. inc. fr. 223. – II) (in bezug auf die Rede usw.) nett, launig, schalkhaft, belle et f., Cic.: a te actam fabellam video esse f., Cic.: festivissime inquit, Gell.
finita ‥ solempnitate [coronacionis ] et ~e celebrato convivio rediit
~e, i. sollempniter
sequitur sextusdecimus numerus, qui ‥ ~e procedit trabeatus
hanc solemnitatem ~ius ceteris festivitatibus nos agere ‥ monstramus
quod nunc plerique celebrius colunt ac ~ius exornant
~e indutus in sede propria ab eodem [i. e. abbate ] ‥ sum collocatus
dies anniversarius mortis ejus ‥ cum duabus capis ad missam ~e celebrabitur
ejus anniversarium constituitur debere singulis annis ~e fieri
omnes cantus ‥ ~e ac celebriter cum moderamine sustentando
~e inchoet “Gloria in excelsis Deo”
omnes fratres tanti relatione miraculi ~e laetificabat
fēstīvē (14) (festivus), ¶ 1 joyeusement : Pl. Ps. 1254 ¶ 2 avec agrément, avec grâce, ingénieusement : Cic. Dej. 19 ; Div. 2, 35, etc.
fēstīvē
adv.
- festivus, humorously, facetiously, wittily: agere fabellam: tradere elementa loquendi.—In applause: ‘belle et festive.’