About
Menu

flammare

flammare [CL] 1 to blaze. b (trans., fig.) to inflame (w. ardour, passion, or sim.). et lichinus fumans furvis obtorpuit umbris, / pendula cum nulla flammaret luce lucerna Aldh. VirgV 909; ~o, quod non est in usu, sed componitur inflammo, -as Osb. Glouc. Deriv. 209; Ib. 240 (v. flammescere 1a).  b cuncti quos flammat cura pudoris Aldh. VirgV 129; spurco flammatus amore Ib. 2234. 2 (pr. ppl. as adj.) blazing, fiery; b (of eyes); c (fig., of passions or sim.). d (of sore) inflamed. ut ~antis pyrae cacumina minacem obolisci proceritatem ‥ praecellerent Aldh. VirgP 36 p. 283; Id. VirgV 1192 (v. 1 cauma a).  b oculis ~antibus Bede HE V 12 p. 306.  c princeps ergo leves animo flammante cohortes / admovet Frith. 544; ut quid ~antissimis fervoribus accendendis torpor tepidus insudaret? Ad. Marsh Ep. 244 p. 409; vigent corda flammancia Ledrede Carm. 27. 12; misticus penetravit spiritus pectorum intima oppido reddens ~ancia Miss. Westm. I 362.  d in cujus crure apparuerit pustula colore coleco et flammens omnino morietur in mense primo J. Mirfield Brev. 71.

Saved

Recent