flammifer
flammifer, flame-bearing, burning, fiery
flammĭfer, fĕra, fĕrum, adj. [flamma + fero],
- flame-bearing, i. e. flaming, burning, fiery (poet.): fer mi auxilium; pestem abige a me, flammiferam hanc vim, quae me excruciat, etc., Enn. ap. Cic. Ac. 2 (Luc.), 28, 89 (Trag. 50 ed. Vahl.): crinis (stellae), Ov. M. 15, 849: currus solis, Sil. 5, 55: Olympus, Val. Fl. 1, 4: nox, i. e. lit up by torches, Luc. 5, 402.
flammifer, fera, ferum (flamma u. fero), Flammen tragend, -bringend, flammend, brennend, I) eig. u. meton.: 1) eig.: pinus, Ov.: aspergo, Ov.: tauri, Val. Flacc. – 2) meton.: a) flammend, leuchtend, glänzend, feurig, Olympus, Val. Flacc.: currus (Solis), Sil.: crinis, Ov. – b) glühend, heiß, haec vis, Enn.: aestus, Sen. poët. – II) übtr., feurig, hitzig, pennae (Cupidinis), Sil.: calor, Petron.: mens Sil.: nox, Lucan.
quem cherubin rumphea versatili et ~era [gl.: ] conclusisse recapitulatio Geneseos [ligbœru ] originaliter declarat Gen. iii 24
stirps quaecumque volet fixos obvertere fines, / Tartara flammiferis sudibus sub acerba rotetur
flammĭfer, (14) ĕra, ĕrum (flamma, fero), ardent, enflammé : Enn. d. Cic. Ac. 2, 89 ; Ov. M. 15, 849.
- 1. vlammen dragend, brandend;
- 2. gloeiend, heet [aestus; vis], vurig.
flammifer , era, erum. adj. et, v. flammiger
See an image
See an image
flammifer fera, ferum, adj.
- flamma+1 FER-, flame-bearing, burning, fiery: pinus, O.: vis, quae me excruciat, Enn. ap. C.: crinis (stellae), O.