flatura
flātūra, ae, f. [flo],
- a blowing (post-Aug. and very rare): ventos jamdiu non esse, et caeli conquievisse flaturas, Arn. 1, 7: aeris, a melting, coining, Vitr. 2, 7 med.: auri, Plin. 7, 56, 57, § 197: ARGENTARIAE, Inscr. Orell. 4217.
flātūra, ae, f. (flo), I) das Blasen, der Hauch, das Lüftchen, Plur., flaturae caeli, Arnob. 1, 9. – II) das Schmelzen, Gießen, der Guß des Metalls, aeris, Vitr. 2, 7, 4: auri, Plin. 7, 197: argentaria, Corp. inscr. Lat. 6, 8455. – übtr., unus alicuius flaturae fuit Thraex, war von halbwegem Guß, machte sich etwas besser, Petron. 45, 12 B.5
flātūra, (16) æ, f. (flo), ¶ 1 souffle, vent : Arn. 1, 9 ¶ 2 fonte : Plin. 7, 197.
- 1. het smelten, gieten [auri; aeris];
- 2. gietsel.
Conflatura,
Falsarios facient, aut qui pecunias publicas Flaturarum adulteras artifices imitentur.
In æris Flatura.