fluctivagus
fluctĭvăgus, a, um, adj. [fluctus+vagus],
- driven about by the waves (post-Aug. poetry): nautae, Stat. S. 3, 1, 84: unda, id. Th. 1, 271.
flūctivagus, a, um (fluctus u. vagor; vgl. Prisc. 1, 36), a) passiv, von Wellen getrieben, in Wellen schweifend, unda, Stat. Theb. 1, 271: pelagus, Coripp. laud. Iustin. min. 2, 328: barca, Aldh. de VIII vitiis 364: nautae, Stat. silv. 3, 1, 84: praeda, Sedul. carm. pasch. 5, 395: velaque fluctivagum (me) traherent, Ven. Fort. 7, 31, 5. – b) aktiv = Wellen treibend, venti, Orest. tr. 43: mare, Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 1.
~am praedam [cf. ], i. pisces qui in fluctibus vaganter natando; ‥Sedul. Pasch. V 395 þa yþworigendan huþa
Delos insola instabili et ~a
gens est per cuncta fidele / fluctivagis prebens sepius hospitium
~us in medio Caribdis et Sille naufragabat
fluctivagi refrenans caerula ponti
~i ponti,;þœs yþiendan saes , fluctibus vagantibus
refrenans cerula fluctivagi ponti
dum ~i maris incertum iter temptare compellar
~i ad instar maris conquatitur
ad ripam ~i ponti
limite fluctivago litora nota petens
a portu fluctivagoque mari
in hujus mundi ~as tempestates
ne me fluctivagi teneant mala gaudia mundi
haud ‥ vacillare quamvis inter ~os ‥ praesentis vitae turbines non sinebat
flūctĭvăgus, a, um (fluctus, vagor), qui erre sur les flots : Stat. Th. 1, 271.