fluctuatio
fluctuatio, a wavering, vacillation
fluctŭātĭo, ōnis, f. [fluctuo], a vibrating to and fro, a fluctuation (not ante-Aug., and very rare).
- I Lit., a wavering motion, agitation: tunc artus trepidi, inquietae manus, totius corporis fluctuatio, Sen. de Ira, 2, 35, 3.—
- II Trop., wavering, hesitation, vacillation of the mind: in ea fluctuatione animorum opprimi incautos posse, Liv. 9, 25, 6; Vulg. Sirach, 40, 4.
flūctuātio, ōnis, f. (fluctuo), I) die unruhige Bewegung, totius corporis fluctuatio, da ist der ganze Körper in Aufruhr, Sen. de ira 2, 35, 3. – II) übtr., das Schwanken, die Unstetigkeit, die schwankende Stimmung, animorum, Liv. 9, 25, 6: malae mentis, Sen. ep. 120, 20: absol., Val. Max. 7, 4, 5. Sen. de tranqu. anim. 1, 17. Vulg. psalm. 54, 23; Sirach 40, 4.
sicut mare ‥ ~one et instabilitate navigantes territat
equora ‥ undosis ~onibus de die in diem amplius intumescunt
stationariis accidunt variae laterum incisiones. ‥ ~o cum fluctuum imitatur vacillationem. undulatio cum undam exprimat profluentem et refluentem
in hujus [sc. Luciferi ] defluxionis tumultu multos sibi consentientes in ~onem tumultuantem commovit
ut monasterium ‥ sine ~one duraret
post expulsacionem Johannis de Balliolo regnum Scocie per decem annos fuit in magna ~one
cum ergo esset in hac hesitatione, in hac ~one, in hoc desiderio
respondit mox archipresul hostie motum in calice ~onem meam indicare que precepit in mente
quatinus duellari conflictu ‥ rescindantur ambigua, ‥ ~ones decidant, et feritati guerrarum ‥ finis ultimus preponatur
chimera amoris ~o interpretatur
flūctŭātĭō, (14) ōnis, f. (fluctuor), agitation : Sen. Ira 2, 35, 3 || [fig.] hésitation, irrésolution : Liv. 9, 25, 6.
- 1. golving; (Sen.) onrustige beweging [corporis];
- 2. (metaf.) het heen en weer geslingerd worden, besluiteloosheid [animorum].
fluctuātiō ōnis, f
- fluctuo, a wavering, vacillation: animorum, L.