foeteo
foetĕo, v. feteo.
foeteo (faeteo, fēteo), ēre, übel riechen, stinken, I) eig.: anima (Atem) foetet uxori, Plaut.: acrimoniae foetentes, Col. – II) übtr.: foetet tuos mihi sermo, ekelt mich an, Plaut. Cas. 727.
See: foetere
fœtĕō, (14) ēre, intr., avoir une odeur fétide, sentir mauvais : Pl. As. 894 ; Plin. 11, 278 ; Mart. 5, 4, 1 || [fig.] répugner, être infect, dégoûter : Pl. Cas. 727.