foetidus
foetĭdus, v. fetidus.
foetidus (faetidus, fētidus), a, um, Adi. m. Compar. (foeteo), übelriechend, stinkend, I) eig.: anima, Plaut. u. Titin. fr.: os, Cic.: corpus, Suet.: foetidiores deiectiones, Cels.: Superl., Augustin. de mor. Manich. 16: ille foetidissimus serpens, Salv. adv. avar. 1, 1. – II) übtr., ekelhaft, widrig, libido, Prud. perist. 2, 245.
de ‥ ~a impuritatis sentina
aque ‥ ~e fiunt et corrupte
quidam frequenter emittens salivam ~um habet hanelitum
infernus sub terra locus est caliginosus, puteus foedidus, horrendus
cotula ~a
odores ~i significant chimum corruptum
foetida pomparum linquentes gaudia sontum
fratri Albino ‥ Beati ~issimi discipulo ‥ salutem
alienationes ‥ fecit enormes ‥ ~issimo commercio
si enim animus sordidus fuerit, et actiones fecide et sordide cognoscuntur
quicquid fetet et fedatur / fetida luxuria
in eorum ~o facinore perseverantes
ve tibi, ~e, tanti ponderis es
fœtĭdus, (14) a, um (fœteo), fétide, qui sent mauvais : Pl. Capt. 813 ; Cato Agr. 3, 4 ; Cic. Pis. 13 || [fig.] dégoûtant, sale : Prud. Perist. 2, 245 || -dior Arn. 7, 16 ; -dissimus Cassiod. Hist. eccl. 7, 11.