fontanus
fontanus, of a spring, from a fountain, spring-
fontānus, a, um, adj. [fons], of or from a spring or fountain, spring-.
- I Adj.: aqua, Cels. 2, 18; Col. 12, 9, 2: ora, Ov. F. 1, 269.—
- II Subst., in late Lat.: fontāna, ae, f., a spring, fountain, Innocent. de Cas. p. 245 Goes.
fontānus, a, um (fons), aus (von) der Quelle, aqua, Quellwasser (Ggstz. pluvialis), Cels. u.a.: unda, Ov.: ora, der Quellen, Ov. – subst., fontāna, ae, f., die Quelle, Vopisc. Carin. 17, 5. Gromat. vet. p. 315, 28; 324, 2 u.a. – personif. als Gottheiten, Fontanus et Fontana, Corp. inscr. Lat. 2, 150.
tellus ‥ saxosa, cui nulla omnino spes venae ~ae videretur inesse
sanctus Gundlyn conquerebatur ‥ pro ariditate monticuli in quo habitabat, sc. quia ~a aqua carebat(
~us, ‥ i. juxta fontem habitans
aquam ~am sibi petiit exhiberi
recipe yosopam ‥ et coque in aqua fontena
cum ‥ silvis, ~is, paludibus, fluminibus
cum omnibus ad se pertinentibus campis, ‥ †fonnis [MS: fon / nis, l. fontanis ], piscaris
~um quod nominatur G.(
†fontona [l. fontana ],þa wyllican velwelle
si quid aliquis fecerit quo minus ad fontem, lacum, puteum ‥ iri possit vel hauriri vel de ~a aque non tantam aquam ducere vel haurire
S. Bernardus abbas Clarevallensis, qui in Burgundia castro ~is oriundus
vetus est odium quo ~i homines in nos ‥ Balnearum incolas ‥ exarserunt
velut auctores ~i apud Anglicos
fontānus, (14) a, um (fons), de source : Cels. Med. 2, 18 ; Ov. F. 1, 269 || Fontānus, ī, m. , dieu des fontaines : CIL 2, 150.
del Pino, inter Concil. Hisp. tom. 3. pag. 168. col. 1 :
Et pergit per Toldanos usque ad Panton, et idem ad Castelium, et item per iter Ambaria et per Fontanum, et vadit per illo monte de Linaru.Conchubranus in Vita S. Moduennæ, Julii tom. 2. pag. 311 :
Haurite nunc festinanter aquam de S. Movennæ Fontano, et implete cupas.
fontānus
adj.
- fons, of a spring, from a fountain, spring-: ora, O.: numina, O.