fornicatio
fornĭcātĭo, ōnis, f. [fornicatus],
- a vaulting or arching over, a vault, arch (post-Aug.): parietum, Vitr. 6, 11: lapidum, Sen. Ep. 95, 53.
fornĭcātĭo, ōnis, f. [fornicor],
- whoredom, fornication (eccl. Lat.), Tert. Pudic. 1; 2; 16; 22; Vulg. Num. 14, 33 al.
1. fornicātio, ōnis, f. (*fornico), die Wölbung, der Bogen, Schwibbogen, lapidum, Sen. ep. 95, 53: parietum fornicationes, Vitr. 6, 8 (11), 3.
2. fornicātio, ōnis, f. (fornico), die Hurerei, Eccl. (auch im Plur.).
presbiter ‥ faciens ~onem naturalem ‥ iij annis peniteat
de ~one
~one pollutus est ‥ ut uxorem patris haberet
subcelerarius ‥ adventantibus mulierum turbis ‥ cum quadam illarum inter septa monasterii ~onem incurrit
ponamus ‥ quod aliqua concipiat in ~one ab aliquo
~o est quando vir cognoscit mulierem que sibi non est desponsata
~o [ME: ], adulterium, virginitatis amissio, incestusheordome
presbyteri ‥ qui in crimine ~onis jacent(
abstinentis vos ‥ ab omni specie ~onis
~o ‥ videatur ease genus cujuslibet illiciti coitus, qui fit extra uxorem legitimam et sic comprehendit incestum, raptum, et eciam stuprum
nomine fornicationis non solum carnalia, sed spiritualis ~o intelligitur
nervi ‥ vestri vehemencia vestri laboriosi exercicii, saltus, et coitus, modicum imbecilitantur, quod stupor et vestrorum nervorum in aliquibus locis ~o aperte demonstrant
fornĭcātĭō, (16) ōnis, f. (fornico), ¶ 1 action de cintrer, cintrage, voussure, voûte, cintre : Vitr. Arch. 6, 11 ; Sen. Ep. 95, 53 ¶ 2 fornication : Tert. Pud. 1.
- 1. ontucht, overspel; prostitutie;
- 2. afgodenverering; ontrouw (jegens: ab).
fornicatio , onis. f. et, v. fornico
See an image
See an image