fraudatio
fraudatio, a cheating, deceiving, deceit, fraud
fraudātĭo, ōnis, f. [fraudo],
- a cheating, deceiving, defrauding, deceit, fraud (rare but class.): ex hac parte pudor pugnat, illinc petulantia: hinc fides, illinc fraudatio, Cic. Cat. 2, 11, 25: VT INTER BONOS BENE AGIER OPORTET ET SINE FRAVDATIONE, an old legal formula in Cic. Off. 3, 17, 70: QVI FRAVDATIONIS CAVSA LATITARIT, Edict. ap. Cic. Quint. 19, 60: QVAE FRAVDATIONIS CAVSA GESTA ERVNT, etc., Edict. in Dig. 42, 8, 1: qui ad eri fraudationem callidum ingenium gerunt, Plaut. As. 2, 1, 9 (257).
fraudātio, ōnis, f. (fraudo), die Übervorteilung, Betrügerei (Ggstz. fides [Ehrlichkeit], Cic. Cat. 2, 25), Plaut. asin. 257. Cic. de off. 3, 70: fraudationis causā latitare, Edict. bei Cic. Quinct. 60, gesta esse, Edict. bei Ulp. dig. 42, 8, 1.
fraudātĭō, (14) ōnis, f. (fraudo), action de tromper, mauvaise foi : Cic. Cat. 2, 25 ; Off. 3, 70.
fraudatio , onis. f. (fraus.) et, v. fraudator
See an image
See an image
fraudātiō ōnis, f
- fraudo, a cheating, deceiving, deceit, fraud; opp. fides: sine fraudatione.