fraudulenter
fraudŭlenter, adv., v. fraudulentus fin.
fraudulenter, Adv. m. Compar. (fraudulentus), betrügerisch, Cato orat. 70. fr. 3 (bei Non. 510, 21). Col. 1, 8, 18. Iustin. inst. 1, 26. § 11 u. 12. Ambros. in cant. cantic. 2. § 60: Compar. fraudulentius, Plin. 30, 89.
qui ‥ fallaciam contra beatum Petrum ~er machinaretur
probavimus quosdam fraudolenter negotiandi causa se intermiscere
debitor ille respondit ~er, sc. se ei pecuniam reddidisse
fallunt amicum suum ~er
purpresturas ‥ ballivi nostri contra debitum sue fidelitatis in nostram exheredacionem fraudulenter permiserunt
~er ‥ decorticabant ‥ scripturam
verbis blandis quasi tractando ipsum fraudilenter circumvenerunt
fraudŭlentĕr, (16) frauduleusement : Cat. d. Non. 510, 21 ; Col. Rust. 1, 8, 18 || -tius Plin. 30, 89.