fraudulentia
fraudŭlentĭa, ae, f.,
- deceitfulness, a disposition to defraud: mentientium, Hilar. ap. Matt. 4, 23: simulatae mentis, id. ib. 22, 7; id. Trin. 1, 25; Ambros. Ep. 2, §§ 13, 16; Vulg. Job, 13, 9 (but in Plaut. Ps. 2, 1, 7 (580), the correct read. is, fraudulenta; and id. Mil. 2, 2, 34 (189), the whole verse is spurious; v. Ritschl and Lorenz ad h. l.).
fraudulentia, ae, f. (fraudulentus), die Neigung zum Betrügen, Betrüglichkeit, Plaut. mil. 193 Br. (der ganze Vers nach Ritschl u. Lorenz unecht). Ambros. epist. 2. § 13 u. 16. – ➳ Plaut. Pseud. 582 jetzt malitia fraudulenta.
ursus ‥ ~iam, violentiam ille [leo ] ‥ figuraliter exprimit
aut sua sibi per ejus auctoritatem reddenda aut per ejus ~iam constaret amissa
predas ‥ cum dolorum ~iis exercebant
ad hujus quoque figmenti fraudulenctiam apertius detegendam ‥
~iis me fefellit
fraudulenta dolositas et dolosa ~ia ‥ fieret manifesta
fraudŭlentĭa, ĭæ, f. (fraudulentus), fourberie, astuce : Pl. Mil. 193 ; Ambr. Ep. 2, 13.