frigutio
frĭgūtĭo (frĭguttio, fringūtio, frĭgultio, fringultio, fringulo), īre, v. n. and a. [a lengthened form of 2. frigo], to twitter, chirp.
- I Lit., of birds: merulae in remotis tesquis frigutiunt, Ap. Flor. p. 358, 22: fringulit et graculus, Poët. ap. Anthol. Lat, 5, 43, 124.—
- II Transf., of a person who speaks indistinctly, to stammer, stutter.
- A Neutr. (ante- and post-class.): murmurare potius et friguttire quam clangere, Front. de Eloqu. p. 229 ed. Mai.; cf.: saepe in rebus nequaquam difficilibus fringultiat vel omnino obmutescat, Ap. Apol. p. 296, 21: haec anus admodum frigultit, Enn. ap. Fulg. 562, 24: quid friguttis? Plaut. Cas. 2, 3, 49 (265) (also ap. Varr. L. L. 7, § 104).—
- B Act., to stammer forth: vix singulas syllabas fringutiens, Ap. Apol. p. 336, 18.
frĭgūtĭō (16) (-ttĭō), fringuttĭō, (-ultĭō, -ŭlĭō), īre, intr., ¶ 1 chanter [en parl. du pinson] : Apul. Flor. 17 ¶ 2 caqueter, bavarder : Pl. Cas. 267 || bredouiller : Fulg. Exp. serm. ant. 19 || tr., Apul. Apol. 98 ; Mamert. An. 2, 9, 137, 3 ; cf. Varro L. 7, 104 ; Non. 7.