furibunde
fŭrĭbundē, adv., v. furibundus fin.
ille ‥ in monachos totius Britannie ~e bacchatus
Tosti ~e discedens a fratre suo
quasi timens ne forte vel ipse illos inconsulte et ~e corriperet
Engeramus de Curcy ‥ clericulos duos ‥ ~e apprehendit et ‥ innocentes suspendit
illorum bona ‥ ~e invadebant, capientes castra per violenciam
furiose exequentes, terras eorum ‥ violenter invadebant
nolumus ‥ in hac materia aut festinanter aut iracunde aut ~e aliquid agere, immo moderanter magis et cum matura deliberacione
fŭrĭbundē (furibundus), avec fureur : Hier. Is. 5, 14, 5.