futilis
fūtilis, fūtilitās, fūtiliter, s. fūttilis, fūttilitās, fūttiliter.
~e, i. inane, inutile, leve, labile, instabilis, infirmus, et dicitur homo consilia non retinens, †hwiper
trullissant etenim muri dum futilis alta, / corruit in preceps colliso corpore frater
hausi plane et frequenter, sed quia eas vasi futtili et sacculo pertuso commisi, parum est quod inde retinui
item a fundo hic et hec ~is et hoc -le, quod cito decurrit
~is, qui cito effunditur
~e[s ], leves, inanes; ~e, vanum, mendax
heu quam gravi lacrimarum potuit suffundi imbre, dum tantae nobilitatis flores inclitos tam ~i vidit traditos sepulturae
sed quia Merlianus philosophus prophete sui ~em novit auctoritatem, etiam ad validiora certe subsidia dicitur confugisse
fūtĭlis (14) (futt-), e, ¶ 1 qui laisse échapper ce quʼil contient, qui ne retient pas, ne garde pas [vase qui fuit] : P. Fest. 89, 4 ¶ 2 fragile : Virg. En. 12, 740 ; Apul. M. 3, 23 ; 6, 19 ; Tert. Anim. 23 ¶ 3 [fig.] vain, léger, frivole, futile, sans autorité : haruspices Cic. Div. 1, 36, haruspices sans autorité ; [subst.] futtiles Cic. Fin. 3, 38, gens dépourvus de fond, de sérieux ; futtiles lætitiæ Cic. Tusc. 4, 37, vains plaisirs || inutile, sans effet : Sil. 15, 797.