futo
1. *fūto, āre (futum = fusum, Supin. v. fundo) [Intens. v. fundo], hingießen, niederschlagen (bildl. = arguo), v. simpl. zu confutare, refutare, Paul. ex Fest. 89, 3. Vgl. Gloss. ›futo, ἐλέγχω (ich überführe)‹ u. ›futat, ἐλέγχει (er überführt)‹.
2. futo, āvī, āre, Intens. v. *fuo, Paul. ex Fest. 89, 3. Gloss. V. 458, 20. – ➳ Corssen Beitr. S. 214 zieht 2. futo zu 1. futo u. korrigiert in den angeg. Stellen fuisse in fudisse, fuit in fudit.
1 fūtō, āre, tr., primitif de confuto : P. Fest. 89.
2 fūtō, (16) āre, intr. (cf. fuam, fui ), être souvent : Cat. d. P. Fest. 89 || futavit = fuit Gloss. 5, 458, 20.
Festus: Futare, arguere est : unde et confutare. Sed Cato hoc pro
sæpius fuisseposuit.