gemebundus
gemebundus, groaning, sighing
gĕmĕbundus, a, um, adj. [gemo],
- groaning, sighing, Ov. M. 14, 188.
gemebundus, a, um (gemo), seufzend, stöhnend, Ov. met. 14, 188 M. u. K. (Riese fremebundus). Epit. Iliad. 349. Hieron. epist. 22, 25. Lact. de mort. pers. 18, 14.
cum ~a orationi se dedisset ‥
verecundus secum furit et gemebundus
scripsit hec et ~us adjecit ‘proh dolor!’
luget ‥ / Inachis et raptos gemebunda reposcit alumpnos
presbyteri ‥ pro peccatis suis ~i et penitentes
Hercules ‥ eque gemendus ut ~us occubuit, qui celi arcem humeris sine gemitu sustinuerat
[conjunx Pirquini ] ~a in hec verba prorupit
quare ergo maestas, mens o gemebunda, querelas / volvis ‥ ?
multos cum Christo resurgere sed plures a credulitate ruere ~a pertractat
in crucis extensus gemebundo pectore signum
fidelis anima ‥ sepe in semetipsa ~a suspirat
respondit rauca et ~a voce
castas, simplices, et ~as aves domino afferri consuevisse cognovimus
gĕmĕbundus, a, um (gemo), gémissant : Hier. Ep. 22, 25.
Hier. Epist. 18,
Ad Eustoch. Vulneraberis, nudaberis
Gemebundanarrabis. (L. Quicherat.)
gemebundus
adj.
- gemo, groaning, sighing, O.