geminatio
geminatio, a doubling
gĕmĭnātĭo, ōnis, f. [gemino],
- a doubling: geminatio verborum habet interdum vim, leporem alias, * Cic. de Or. 3, 54, 206; so, verborum, Quint. 9, 3, 67: vocalium, id. 1, 4, 10: accusativi, id. 7, 9, 10; id. 9, 3, 29: in eadem vitii geminatione, id. 1, 5, 12; Gell. 13, 24, 4.
geminātio, ōnis, f. (gemino), die Verdoppelung, verborum, Cic. de or. 3, 206: vocalium, Quint. 1, 4, 10: accusativi geminatione factā, Quint. 7, 9, 10.
tres spiritus sunt in quo numero spiritus conditor continetur. hoc autem non congrue dictum esse videretur nisi vox ista ‘spiritus’ in aliqua eadem significatione spiritui creatori conveniret et spiritibus creatis. pluralis enim ~onis identitatem exigit significationis
ea ‥ ascendendi descendendique facilitas, ea sectio vel ~o notularum, ea replicatio articulorum
gĕmĭnātĭō, ōnis, f. (gemino), répétition de mots : Cic. de Or. 3, 206 ; Quint. 9, 3, 7 || réduplication [répétition dʼune syllabe ou dʼune lettre] : Quint. 1, 4, 10.
ectatio. Fontanell. :
Ea quæ cantando delectationem conferunt, amputentur, ut est fractio et inundatio vocis et Geminatio Puncti.Vide Punctatim Canere, in Punctum.
geminātiō ōnis, f
- gemino, a doubling: verborum.