geno
geno, to beget, bear. Pass., to be born
gĕno, ĕre, old form of gigno, q. v.
geno, genuī, genitum, ere (altind. jánati, griech. ἐ-γενόμην), die alte Form von gigno, wie genit, Varro r. r. 2, 2, 19: genunt, Varro sat. Men. 35: genat, Varro r. r. 1, 31, 4: genitur, Cic. de inv. 2, 122 u. de or. 2, 141 (in einer Testamentsformel altertüml. Stils). Ulp. dig. 30, 17, 1. Iulian. dig. 34, 5, 13 (14), 6. Arnob. 4, 21 extr.: genuntur, Varro r. r. 2, 6, 3: genamur, Censor. 3. 1: genendi, Varro r. r. 1, 40, 1: genendo, Censor. 3, 1: Infin. Präs. Pass. geni, Lucr. 3, 795: Perf. u. Supin. u. Partic. Perf. s. gigno.
gĕnō, (14) ĭtum, ĕre, ancienne forme de gigno : genit Varro R. 2, 2, 19 ; genunt Varro Men. 35 ; genat Varro R. 1, 31, 4 ; genitur [dans une formule de testament] Cic. de Or. 2, 141 ; inf. pass. geni Lucr. 3, 795.
Varr. apud
Priscian. 10.
p. 898.
Putsch. Hæc loca aliquid
Genunt. Id. 1.
R. R. 40. Semen, quod est principium
Genendi. et 2. ibid. 6. Similes parentum
Genuntur. Id. apud
Gell. 3. 16. Si mihi filius unus pluresve in decem mensibus
Genuntur. Lucret. 3. 799.
genō —, —, ere
- GEN-, to beget, bear.—Pass., to be born: si mihi filius genitur, old form. ap. C.; see gigno.