gentilitas
gentilitas, the relationship between members of a gens
gentīlĭtas, ātis, f. [gentilis], the relationship of those who belong to the same gens.
- I Lit.: gentilitatum, agnationum, etc. ... jura, Cic. de Or. 1, 38, 173; cf.: de toto stirpis ac gentilitatis jure dicere, id. ib. 1, 39, 176; Plin. Pan. 37, 2.—
- II Transf.
- A Concr., relatives bearing the same name, kindred: omnes Tarquinios eicerent, ne quam reditionis per gentilitatem spem haberent, Varr. ap. Non. 222, 17: gentilitas ejus Manlii cognomen ejuravit, Aur. Vict. Vir. Ill. 24; Inscr. Orell. 156; 1663.—In plur.: sparsas atque ut ita dicam laceras gentilitates colligere, Plin. Pan. 39, 3.—
- B Of plants, bearing the same name, Plin. 23, 7, 65, § 131; 12, 13, 30, § 51.—
- C In eccl. Lat., heathenism, paganism: gentilitas (opp. Dei religio), Lact. 2, 13 fin.; Vulg. Judith, 14, 6.—
- 2 Concr., the heathen, pagans, Prud. στεφ. 10, 1086; Tert. Verg. Vel. 2; Hier. ad Ephes. 5 fin.
gentīlitās, ātis, f. (gentilis), I) die Geschlechtsverwandtschaft, A) eig. u. übtr.: a) eig., Cic. de or. 1, 176 u. Plin. pan. 37, 2: Plur. gentilitates, Gentilverbände, Varro LL. 8, 4. Cic. de or. 1, 173. Plin. pan. 39, 3. – b) übtr., die Namensverwandtschaft, Plin. 23, 131: g. nominis sui, Amm. 23, 6, 55: g. Constantini nominis, Amm. 14, 1, 1. – B) meton. = die Geschlechtsverwandten, die Gentilen, Varro fr., Plin. pan. u.a. – II) das Volkstum; dah. a) die Nationalität, meton. = die Nation, Min. Fel. 10, 4. – b) das Heidentum, meton. = die heidnische Religion, Eccl. – u. = die Heiden, Eccl.
vicecomes ‥ bene cognovit [gen ]tilitatem suam
quasi diceret ‘quia in ~ate etiam ad malum obedientes fuistis, credo quod in fide Christi ad bona magis obedientes eritis’(
cepere plures ‥ relicto ~atis ritu, unitati se ‥ ecclesiae ‥ sociare
in ~atis erroribus obduraverunt
in regione [Occidentalium Saxonum ] degebat vidua infidelitate ~atis ‥ irretita
omnem ‥ ~atem [(AS: ] ‥ interdicimus; ~as est si quis idola colat, id est gentilium deos, solem aut lunam, ignem [hœðenscipe etc. ]
lorica fidei ‥ eripitur cum apostatamus ad Judaismum vel ~atem conversi
~atem potius quam fidei cultum tenuere
juxta provinciarum numerum quas tempore ~atis habuerat insula
~atis et injustitie debellatore
ecclesiam ‥ Scoticanam ‥ opprimere niteris, que te per deserta ~atis errantem per invia jumento fidei imponere ‥ vite ad viam ‥ reduxit
dampnose ~atis ritu deposito(
repperimus ‥ plurimos ex ~ate ibidem degentium ‥ conversos ‥ ad ‥ Dei ‥ fidem(
qui et populum Judaicum a tenebris perfidiae et ~atem ab idolatriae servitute redimeret
~atis fines adgressi
ne Christiani ‥ in exilium venundentur vel in ~atem [(AS: ]hœðendome ;Inst. Cnuti : paganismo
exaltator ecclesie, ~atis humiliator
quid actum sit Rome dum adhuc ~atis involveretur errore
ne ‥ Christianitas ~ati succumbat totis nisibus previdete(
cum Christus non ordinavit istas universitates ‥ manifestum videtur, quod ‥ graduaciones in illis sunt vana ~as introducta ‥(
gentīlĭtās, (15) ātis, f. (gentilis), ¶ 1 parenté constituée par une gens, parenté de famille, gentilité : Cic. de Or. 1, 173 ¶ 2 famille, parents : sparsas gentilitates colligere Plin. Min. Pan. 39, 3, réunir les membres épars des familles ¶ 3 communauté de nom, air de famille, analogie [en parl. des plantes] : Plin. 23, 131 ¶ 4 [décad.] : a) les gentils, les païens, la gentilité : Prud. Perist. 10, 1086 ; b) paganisme, religion païenne : Lact. Inst. 2, 13.
- 1. verwantschap op basis v. gens;
- 2. (Laatl.) volksaard, nationaliteit;
- 3. (eccl.) heidendom; (meton.) heidense godsdienst; heidenen.
gentīlitās ātis, f
- gentilis, the relationship between members of a gens: gentilitatis ius: gentilitatum iura.
GENTILITAS
GENTILITAS[GENSp. 907 a. ]