gentilicius
gentilicius, of a clan, belonging to a gens
gentĭlīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [gentilis].
- Of or belonging to a particular clan or gens (class.; cf. gentilis): an gentilicia sacra ne in bello quidem intermitti, publica sacra et Romanos deos etiam in pace deseri placet? Liv. 5, 52, 4; v. sacrum, under sacer: sacrificia, Auct. Or. de Harusp. Resp. 15: gentilicia (nota), opp. publica, Liv. 6, 20, 14: tumulus, a family sepulchre, Vell. 2, 119, 5: hereditates, Suet. Caes. 1: nomina, id. Claud. 25: M. Varro tradit, in Serranorum familia gentilicium esse, feminas linea veste non uti, Plin. 19, 1, 2, § 8; Plin. Ep. 6, 15, 1.—
- II Of or belonging to a nation, national (post-class.): vulgus, quos gentilicio vocabulo Chaldaeos dicere oportet, mathematicos dicit, by their national name, Gell. 1, 9, 6.
gentīlicius, a, um (gentilis), I) zum Geschlechte (gens) gehörig, Geschlechts-, sacrificia, Cic., od. sacra, Liv., Opfer, die bei einem Geschlechte üblich sind: nomen, Suet. – II) national, Volks-, vocabulum, Gell. 1, 9, 6. – u. insbes. = heidnisch, persecutio, Cassian. de incarn. Chr. 7, 30.
Cnuto ‥ qui pro gentilitiis [] inimicitiis sanctos Anglos non diligeret corr. from gentilicitiis
homines ‥ leonibus ‥ ferociores ‥ gentilico spiritu ducti
Gallicum idioma [ceperunt ] omnes magnates in suis curiis tanquam magnum ~ium loqui
gentīlĭcĭus (13) ou -tĭus, a, um (gentilis), propre à une famille : Cic. Har. 32 ; Liv. 5, 52, 4 ; gentilicium est avec prop. inf. Plin. 19, 8, cʼest une tradition de famille que, cf. Plin. Min. Ep. 6, 15, 1 || national : Gell. 1, 9, 6.
- 1. tot een gens behorend, geslachts- [sacra; nomen; tumulus];
- 2. (Gell.) nationaal, volks-;
- 3. (eccl.) heidens.
gentīlīcius (-tius)
adj.
- gentilis, of a clan, belonging to a gens: sacra, L.: sacrificia.