gentiliter
gentīlĭter, adv., v. gentilis fin.
gentīliter, Adv. (gentilis), I) nach Landesart, in der Landessprache, zB. benennen, Solin. 11, 8; 20, 8. – II) auf heidnische Art, heidnisch, Cypr. epist. 55, 6 u.a. Eccl.
‘cum gentes essetis’ ‥ ~iter viventes essetis(
Petrus ~iter et non Judaice vixit postquam predictam visionem viderat
qui ~iter ingressi sunt Dei sanctuarium, de quibus precepit ne intrarent
conversantur plus quam decet inter gentes, ~iterque nimis vivunt
gentīlĭtĕr (gentilis), à la manière du pays : Sol. 20, 8 || dans la langue du pays : Sol. 11, 8 || comme les gentils : Vulg. Galat. 2, 14.